انتخاب بهترین جراح ارتوپد کودکان یکی از مهمترین تصمیماتی است که والدین برای سلامت آینده فرزندشان میگیرند. کودکان در حال رشد هستند و کوچکترین خطا در تشخیص یا درمان میتواند تأثیرات ماندگاری بر شکلگیری استخوانها، حرکات و کیفیت زندگی آنها بگذارد. درمان مشکلاتی مانند پای پرانتزی، صافی کف پا، دررفتگی مادرزادی لگن یا آسیبهای ورزشی در سنین پایین، نیاز به مهارت و تجربه ویژه دارد تا ضمن اصلاح مشکل، روند رشد طبیعی کودک حفظ شود. بنابراین، جراحی ارتوپدی در کودکان تنها یک عمل درمانی نیست، بلکه اقدامی پیشگیرانه و حیاتی برای آینده سلامتی آنها محسوب میشود.
در تهران، نام دکتر تقی بغدادی بهعنوان یکی از پیشروترین و معتبرترین جراحان ارتوپد کودکان شناخته میشود. ایشان سالها تجربه تخصصی در درمان و جراحی مشکلات ارتوپدی کودکان دارند و با بهرهگیری از دانش روز، تکنیکهای نوین و رویکردی دقیق و علمی، توانستهاند بهترین نتایج درمانی را برای بیماران خود به ارمغان بیاورند. دکتر بغدادی در کلینیک تخصصی ارتوپدی تهران مشغول فعالیت هستند و به دلیل مهارت فوقالعاده، دقت در عمل و ارتباط صمیمی با بیماران و خانوادههایشان، از سوی بسیاری از والدین بهعنوان بهترین جراح ارتوپد کودکان در تهران معرفی میشوند.
دکتر تقی بغدادی فوق تخصص و جراح ارتوپد کودکان
بهترین جراح ارتوپد کودکان و اطفال کدام بیماری ها را درمان می کنند؟ در ادامه توضیح داده ایم:
دررفتگی مادرزادی مفصل ران یک اختلال مادرزادی است که در آن سر استخوان ران بهدرستی داخل حفره لگن قرار نمیگیرد و اگر در همان ماههای ابتدایی تشخیص داده نشود، میتواند باعث مشکلاتی مثل لنگش، درد و محدودیت حرکت در بزرگسالی شود.
این مشکل معمولاً بدون درد آغاز میشود و به همین دلیل تشخیص زودهنگام آن اهمیت زیادی دارد. با غربالگری نوزادان، معاینه دقیق و شروع سریع درمان، مثل استفاده از بریس یا در موارد پیشرفتهتر روشهای جراحی میتوان رشد طبیعی مفصل را تضمین کرد و از عوارض جدی آینده جلوگیری نمود.
به مواردی که عمق حفره استابولوم (کاسه) کمتر از معمول بوده و سر استخوان ران کاملا در عمق حفره قرار نگیرد اطلاق می گردد. این بیماری در دهه دوم و سوم زندگی به تدریج دچار استئوآرتریت (آرتروز) مفصل ران می شود. بیمارانی که در مراحل پیشرفته استئوآرتریت قرار دارند می توانند کاندیدای عمل جراحی تعویض مفصل لگن یا ران باشند.
دررفتگی مادرزادی زانو یکی از ناهنجاریهای نادر هنگام تولد است که در آن مفصل زانو در وضعیت غیرطبیعی و معمولاً صاف یا به سمت عقب قرار میگیرد. این اختلال اگرچه ممکن است در ابتدا برای والدین نگرانکننده باشد، اما با تشخیص زودهنگام و شروع درمان در همان هفتههای اول زندگی، در بیشتر موارد بهخوبی اصلاح میشود.
روشهای درمانی مانند گچگیریهای مرحلهای، بریس و فیزیوتراپی به مرور وضعیت مفصل را به حالت طبیعی برمیگردانند و تنها در موارد شدید نیاز به جراحی وجود دارد. هدف درمان، ایجاد حرکت طبیعی زانو و جلوگیری از مشکلات حرکتی در سنین بالاتر است.
بر اساس شدت آن به سه صورت دیده می شود:
در این بیماران کشکک ممکن است کوچک بوده و یا تشکیل نشده باشد. پس از تشخیص، هر چه زودتر باید اقدام به جا انداختن دررفتگی نمود. در اشکال مقاوم که امکان این کار وجود نداشته باشد، عمل جراحی نیاز خواهد بود.
یک نوع ناهنجاری مادرزادی است که در آن قسمت وسط منیسک از بین نرفته و منیسک به جای اینکه به شکل c در آید، به صورت o باقی می ماند. در صورت بی علامت بودن بیمار، احتیاجی به درمان نیست. برای بیمارانی که دچار درد هستند یا در حرکات زانو صدای ناراحت کننده شنیده می شود، درمان به صورت جراحی انجام می پذیرد.
این بیماری در پسران شایع تر از دختران است (دو برابر) و در 30 درصد موارد دو طرفه است. درمان پا چنبری از بدو تولد با گچ گیری های سریالی به روش Ponseti صورت می گیرد. ولی در اشکال مقاوم معمولا گچ گیری تغییر شکل را کاملا اصلاح نکرده و برای اصلاح کامل، احتیاج به عمل جراحی دارد.
بالا بودن مادرزادی استخوان شانه یا اسپرنگل یک ناهنجاری مادرزادی است که در آن یکی از استخوانهای شانه در موقعیتی بالاتر از حد طبیعی قرار میگیرد و معمولاً از کودکی قابل مشاهده است. این وضعیت میتواند باعث محدودیت حرکت شانه، اختلاف ارتفاع در ظاهر شانهها و در برخی موارد درد هنگام فعالیت شود.
تشخیص زودهنگام توسط متخصص ارتوپدی اهمیت زیادی دارد، زیرا درمان در سنین پایین نتیجه بهتری دارد. بسته به شدت ناهنجاری، درمان میتواند شامل فیزیوتراپی برای تقویت عضلات و افزایش دامنه حرکت باشد و در موارد متوسط تا شدید، جراحی برای اصلاح موقعیت شانه و بهبود عملکرد و ظاهر آن انجام میشود.
چسبیدن مادرزادی استخوانهای ساعد یا سینوستوز رادیواولنار اختلالی است که در آن استخوانهای زند زبرین (رادیوس) و زند زیرین (اولنا) از زمان تولد بهطور غیرطبیعی به یکدیگر متصل هستند. این اتصال مانع چرخش طبیعی ساعد میشود و کودک ممکن است نتواند دست را بهخوبی به سمت بالا یا پایین بچرخاند.
شدت محدودیت حرکتی در افراد متفاوت است و معمولاً درد ایجاد نمیکند، اما میتواند روی عملکرد روزمره مثل گرفتن اشیا یا چرخاندن دست تأثیر بگذارد. تشخیص آن با معاینه و تصویربرداری انجام میشود و بسته به میزان محدودیت، درمان از فیزیوتراپی و تمرینات تقویتی تا جراحی در موارد شدید متغیر است. هدف اصلی، بهبود عملکرد ساعد و جلوگیری از مشکلات ثانویه حرکتی در آینده است.
دررفتگی مادرزادی سر استخوان رادیوس یک ناهنجاری نسبتاً نادر در ناحیه آرنج است که طی آن سر استخوان تحتانی بازو (رادیوس) از جای طبیعی خود خارج میشود و بهطور صحیح در مفصل آرنج قرار نمیگیرد. این مشکل معمولاً از بدو تولد وجود دارد و برخلاف دررفتگیهای ناشی از ضربه، درد شدیدی ایجاد نمیکند؛ به همین دلیل ممکن است تا سنین بالاتر تشخیص داده نشود. والدین معمولاً زمانی متوجه مشکل میشوند که کودک هنگام چرخاندن ساعد یا خمکردن آرنج محدودیت حرکت دارد یا شکل آرنج کمی غیرعادی به نظر میرسد.
این عارضه میتواند بهتنهایی رخ دهد یا همراه با مشکلات مادرزادی دیگر مثل اختلالات رشد استخوانی باشد. درمان بسته به شدت جابجایی و میزان محدودیت حرکتی متفاوت است. در موارد خفیف معمولاً درمان خاصی لازم نیست و فقط فیزیوتراپی برای بهبود حرکت پیشنهاد میشود. اما اگر دررفتگی باعث ناتوانی حرکتی یا درد شود، جراحی گزینهای برای اصلاح جای مفصل و بهبود عملکرد آرنج خواهد بود.
چسبیدن انگشتان به یکدیگر یا سینداکتیلی یک ناهنجاری مادرزادی است که در آن دو یا چند انگشت دست یا پا بهطور کامل یا جزئی به هم متصل میمانند. این اتصال ممکن است فقط از طریق پوست باشد یا در موارد شدیدتر استخوانها نیز به هم جوش خورده باشند. والدین معمولاً در همان بدو تولد متوجه این وضعیت میشوند، اما شدت و نوع چسبندگی میتواند بسیار متفاوت باشد. این مشکل معمولاً دردناک نیست، اما بسته به انگشتهای درگیر، میتواند توانایی گرفتن یا راه رفتن کودک را تحت تأثیر قرار دهد.
در بسیاری از موارد، درمان اصلی جراحی است که معمولاً بین سن ۶ ماهگی تا ۲ سالگی انجام میشود تا رشد طبیعی انگشتان مختل نشود. هدف جراحی، جدا کردن انگشتها و ایجاد شکل و عملکرد طبیعی برای آنهاست. موفقیت جراحی معمولاً بالا است و کودک پس از دوران کوتاه بهبودی، میتواند عملکرد طبیعی دست یا پا را تجربه کند. در موارد خفیفتر یا چسبندگیهای پوستی، درمان سادهتر است و احتمال نیاز به جراحی پیچیده کمتر میشود.
انگشتان اضافی یا پلیداکتیلی یک ناهنجاری مادرزادی است که در آن نوزاد با یک یا چند انگشت اضافه در دست یا پا متولد میشود. این انگشت اضافه میتواند کوچک و بدون استخوان باشد یا به طور کامل شامل استخوان، مفصل و حتی تاندون باشد. محل شایعتر این ناهنجاری معمولاً در کنار انگشت کوچک دست قرار دارد، اما ممکن است در هر سمت و حتی بین انگشتها نیز دیده شود. این وضعیت معمولاً ارثی است و با وجود ظاهر غیرعادی، در اغلب موارد عملکرد دست یا پا را به شدت مختل نمیکند.
درمان بسته به نوع و اندازه انگشت اضافی متفاوت است. در بسیاری از موارد، جراحی بهترین راهکار است و معمولاً در سال اول زندگی انجام میشود تا رشد طبیعی دست یا پا تضمین شود. اگر انگشت اضافه کوچک و بدون ساختار استخوانی باشد، حذف آن سادهتر است؛ اما اگر انگشت کامل باشد، جراحی نیاز به ترمیم دقیق تاندونها و مفاصل دارد. نتایج جراحی معمولاً بسیار خوب است و کودک پس از بهبودی، توانایی استفاده معمول از دست یا پا را خواهد داشت.
این بیماری در اثر اختلال گردش خون هسته استخوانی سر استخوان ران به وجود می آید که منجر به از بین رفتن آن می شود. شروع بیماری بین سنین 4 تا 8 سالگی است و در پسران 4 برابر شایع تر از دختران است. به طور معمول رشد این کودکان نسبت به کودکان هم سن خود کمتر است. درد در این بیماری معمولا شدید نیست. درمان این بیماری در مراحل مختلف متفاوت است که درمان جراحی از جمله درمان های آن به شمار می رود.
در دختران به مراتب شایع تر از پسران است. در رفتگی اولیه باعث درد، تورم و تغییر مکان کشکک به خارج گشته و جا انداختن آن باعث بهبود علائم فوق می گردد. در مراحل بعدی ضربه های جزئی تر باعث دررفتگی شده و علائم آن خفیف تر از مرحله اول است. درمان شامل ورزش و درمان های حمایتی است و در صورت عدم موفقیت این درمان ها، اقدام بعدی جراحی خواهد بود.
بیشتر در قسمت داخلی پشت زانو دیده می شود. بیماران غالبا درد ندارند ولی گاهی از درد مختصر زانو و ضعف آن شکایت می کنند. کیست بیکر در کودکان غالبا بی علامت است و ظرف چندماه تا چند سال خود به خود بهبود می یابد و احتایج به درمان ندارد. به ندرت در صورت بزرگ شدن کیست و بروز محدودیت حرکات زانو باید آن را خارج نمود.
به علت کشش بیش از حد قسمت پایینی وتر کشککی در محل اتصال آن به برجستگی استخوان تیبیا (ساق پا) ایجاد می شود و اکثرا با استخوان سازی جدید در اطراف برجستگی تیبیا و در قسمت خلفی تاندون کشککی همراه است. این بیماری غالبا در جوانان 10 تا 16 ساله و در ورزشکاران دیده می شود. در پسران شایع تر بوده و در نیمی از موارد دو طرفه است. بیمار از درد زانو به خصوص روی برجستگی تیبیا شکایت دارد که درد با فعالیت بهبود یافته و با استراحت بدتر می شود. بیماری ظرف دو تا سه سال خود به خود بهبود می یابد.
افراد دارای صافی کف پا قوس طولی پا کاهش یافته و در موارد شدید از بین رفته است. کناره داخلی پا برجسته شده و با زمین تماس پیدا می کند. تقریبا تمام کودکان با پای صاف به دنیا می آیند. پس از راه رفتن و در سن حدود 5 تا 6 سالگی این قوس به وجود می آید. کف پای صاف کودکان به طور کلی به دو نوع انعطاف پذیر و غیر قابل انعطاف تقسیم می شود.
کلینیک فوقتخصصی پزشکی و توانبخشی ارتوپدی و نورولوژی «تهران ارتوپدی» با هدف ارائه خدمات جامع توانبخشی و ارتقای کیفیت زندگی بیماران، خدمات خود را در گستره وسیعی از مناطق تهران ارائه میدهد. این مرکز با بهرهگیری از تیمی متخصص و تجهیزات پیشرفته، پذیرای مراجعان از شمال، شرق، غرب و مرکز تهران است. مناطق تحت پوشش شامل منطقه یک ، الهیه، خیابان فرشته، شهرک غرب، تجریش، قیطریه، پاسداران، اختیاریه، ولنجک، نیاوران، ونک، مرزداران، شهرآرا، یوسفآباد، امیرآباد، نارمک، نیروهوایی، زعفرانیه، آجودانیه، جردن، پونک، صادقیه، محمودیه ، لویزان، شهرک راهآهن و سعادتآباد میباشد.
✍🏻 کلینیک کودکان تهران ارتوپدی
راستی سوال داشتم محترم:
استخوان فمور که شکسته باشد بعد از جراحی و گذاشتن پلاتین تا صحت یابی چقدر زمان را در بر خواهد گرفت؟
سلام من در اثر حادثه مفصل لگنم شکسته و عمل جراحی انجام دادم آیا در آینده دور یا نزدیک نیاز به تهویض مفصل لگن دارم یا نه
با سلام من من قسمت داخل دستم نزدیک مچ یک برآمدگی داشت اما دیروز متوجه شدم استخوان مچ دستم هم ورم داره ممکنه کسی تجربه داره راهنمایی کنه